บรรยายไทยโดย AnakinK
เป็นดิลลิงเจอร์ที่ถูกยิงทะลุเบ้าตาใช่มั้ย หรือฉันคิดว่าเป็นคนอื่น?
โม กรีน ถูกยิงทะลุเบ้าตา ในเรื่อง The Godfather.
เออ ฉันพูดถึงชีวิตจริง
ใครบางคนในชีวิตจริงถูกยิงทะลุเบ้าตา
ใครกันล่ะ?
คือ ไม่ แลร์รี่ มีหลายคนในชีวิตจริง ถูกยิงทะลุเบ้าตา
ฉันแค่บอกว่า คิดว่า ดิลลิงเจอร์คือหนึ่งในนั้น
เล็งแม่นมากนะ
-ไม่หรอก ไม่ใช่เล็งแม่น -จะไม่ใช่เล็งแม่นได้ไงล่ะ ทอมมี่?
นั่นมันตำรวจร้อยคน สาดกระสุนพันนัดในหนึ่งนาทีน่ะ
นัดนึงต้องทะลุเบ้าตาใครสักคนอยู่แล้ว
เบ้าตาๆๆๆ
นายเคยยิงเบ้าตาใครมั้ย?
ฉันเคยแทงเข้าหูคนครั้งนึง ที่เฉาะน้ำแข็ง เข้าหูมันเลย
ใช่สิ นั่นมันคนละหัวข้อกัน นั่นคงเป็น "หู"
-เป็นอะไรของนายน่ะ ทอมมี่? -ฉันไม่ได้เป็นอะไร
นายประหม่าเพราะ เราจะฆ่าผู้หญิงรึ?
ใช่ ดูฉันสิ ฉันสั่นเทา ฉันมีอาการสั่นเพราะจะฆ่าผู้หญิง
สิ่งสุดท้ายที่หัวหน้าพูดกับฉัน เขาว่า
"ทอมมี่ เมื่อคราว ที่ฉันได้สบตาแองเจลล่า ฉันรู้เลย
"ฉันรู้ว่านี่คือรัก ฉันรู้ว่าโดนต้ม และได้สังเกตุเห็น
"เพราะงั้น ทอมมี่ ในช่วงที่นายได้ฆ่าเธอ
"ได้โปรด ยิงเบ้าตาเธอให้กระจุย" นั่นคือคำพูดเขาเป๊ะๆ
ฉันมีคำเดียวตรงๆ
"เยอะไป"
ฉันมีสองคำ "ฟัง ฟัง"
ฉันมีสามคำให้ "โคตรเถรตรง"
ในคิวบา คนที่จะทรมาณจะใช้เครื่องมือ หนามเหล็กบางๆสองอัน
ไว้ตรงนี้ แล้วปรับ
และอย่างช้าๆ ทีละมิลลิเมตรๆ เฉพาะเข้าลูกตา
นายล้อเล่นรึ? พวกคอมมิวนิสต์ระยำ
เปล่านะ แลร์รี่ นั่นแหละที่พวกคอมมิวนิสต์ระยำนั่นใช้
วันนี้เป็นอะไรของนาย ทอมมี่?
ทีแรกก็เราควรหรือไม่ควรจะยิงสาวนี่ที่เบ้าตา
ต่อมา นายก็ค่อย...
เฮ้ มาร์ติน นี่เอเย่นต์คุณเอง โทรมาอีกแล้ว
แค่กำลังสงสัยว่า เมื่อไรจะได้เห็นบทหนัง เรื่องใหม่ของคุณ
ไม่แน่ใจว่าถ่วงไว้ได้นานแค่ไหน แต่นาฬิกากำลังเดินไปเรื่อยๆนะ เพื่อน
เพราะงั้นโทรมานะ โอเค้?
ไฮย่า คาย่า
มาร์ตินจะเขียนบทวันนี้นะ บิลลี่
งั้นผมควรจะยืนเป็นหัวตออยู่ข้างนอกรึ?
กำลังเล่นโยคะเหรอ?
-เล่นอยู่ -ผมขอดูได้มั้ย?
เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?
ผมไปชกต่อยตอนไปออดิชั่นน่ะ
ใครล่ะคราวนี้?
-เป็นผู้กำกับ -จมูกเขาหักเลย
แล้วอย่างนี้จะได้งานมั้ยล่ะ บิลลี่
ถ้าไปหักจมูกผู้กำกับก่อนจะได้บทน่ะ?
ผมไม่ตั้งใจหักจมูกเขานี่
จมูกเขาไปอยู่ตรงที่ผมชกพอดี
-ฉันไปทำงานละ -คุณโกรธอะไรผมรึเปล่า ที่รัก?
ทำไมฉันต้องโกรธคุณล่ะ มาร์ตี้?
-เพราะเธอมันร่าน -บิลลี่!
ฉันจำไม่ได้ว่าทำอะไรให้เธอโกรธ
อย่าห่วงเลย
เธออาจจะโกรธโดยไม่มีสาเหตุ
เพราะเธองี่เง่าได้อีก
ไม่ไม่งี่เง่านะ บิลลี่ เธอแค่มีปัญหา
ใช่สิ เธอมีปัญหา เธอมีปัญหา"ที่เป็นนังงี่เง่า" ยังไงล่ะ
ว่าแต่เมื่อไรนายจะหาแฟนล่ะ? ทำไมฉันต้องคอยทำงี้อยู่คนเดียว?
บางทีฉันอาจมีแฟนแล้ว
แฟนแบบที่ฉันเล่าให้นายฟังไม่ได้ เพื่อความปลอดภัยของนาย
ก็หมายความว่านายไม่มีแฟน
แล้วจะพิสูจน์ในตัว... ช่างเหอะ
แล้วจะพิสูจน์ในตัวมันเอง
แล้วธุรกิจลักพาตัวหมาเป็นไงบ้าง?
ธุรกิจ"ขอยืม" หมาต่างหาก ฉันจะไม่พูดถึงแล้วนะ
ธุรกิจยืมตัวหมา
เจ้าตัวโต
มันชื่ออาเบล
-ไงครับ นี่หมาคุณรึเปล่า? -โอ้ พระเจ้า!
-ฉันจะจ่ายคุณ -ไม่ต้องหรอกครับ
-รับเถอะค่ะ ขอบคุณมาก -จริงหรือ?
เฮ้ๆ ทีนี้คุณจะไปไหนล่ะ ฮานส์ เรามีกะตังแล้ว?
-วอร์ดมะเร็ง ถ้านายไม่ว่าอะไร -วอร์ดมะเร็งกำลังไป
ห้าร้ายเหรียญจ้ะ ที่รัก จากผู้หญิงผมบลอนด์เลี้ยงหมาหูยาวตัวเขื่อง
เมื่อไรคุณจะหางานทำ งานที่ไม่ต้องขโมยของคนอื่นน่ะ ฮานส์?
ฉันอายุ 63 แล้ว คงไม่ทำงานไปอีก 20 ปีหรอก มายร่า ฉันจะไปหางานได้ที่ไหน?
รัฐบาล
รัฐบาลรึ?
"งานที่ไม่ต้องขโมยของคนอื่น"?
รัฐบาลน่ะรึ?
รัฐบาล
ห้าร้อยเหรียญค่าหมา
เอาน่า ฉันจะวางไว้ตรงนี้ เธอเอาไปได้เลยถ้าต้องการ
เจ็ดวิปลาสไปถึงไหนแล้วล่ะ มาร์ตี้?
อย่างช้า
ฉันมีชื่อเรื่อง
แต่ยังเขียนเรื่องคนโรคจิตไม่ครบทั้งหมด
-ได้กี่คนแล้ว? -คนเดียว
และเขาก็ไม่ใช่โรคจิตมากเท่าไร ออกไปทางพระมากกว่า
พระหรือ?
คือฉันเบื่อเต็มทีกับการทำซ้ำ
หนังฆาตกรรมโรคจิตฮอลลีวูด
ฉันไม่อยากให้ออกมาเป็นหนังถือปืนยิงกันอีกเรื่อง
ฉันอยากให้ โดยรวม เป็นหนังเกี่ยวกับรักและสันติภาพ
แต่ก็ยังต้องเกี่ยวกับโรคจิตเจ็ดคนนี้
ดังนั้นคนโรคจิตชาวพุทธนี่
เขาไม่เชื่อในความรุนแรง
ฉันไม่รู้จะให้เขาทำเปรตอะไรในหนัง
บางทีน่าจะให้ออกลีลาคาราเต้นะ
รู้เปล่า?
แล้วจะเกิดอะไรกับโรคจิตทั้งเจ็ดในตอนจบ?
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับพวกเขาในตอนแรก
ใช่ งั้นก็ไม่เป็นไร
เฮ้ย นึกออกละ
ฉันมีโรคจิตหน้าโง่ให้นายไปเขียน
นายเห็นนี่ใน นสพ.วันก่อนมั้ย
ที่มาเฟียสองคนโดนเก็บน่ะ?
แบบนี้เป็นไง?
มีฆาตกรต่อเนื่องลอยนวลอยู่ จิตเสื่อมอย่างแรง
ไงก็ตาม เขาไม่เหมือนฆาตกรแบบทั่วไปของนาย
ที่คอยดักเฉือดคนโบกรถบนทางหลวง
ไม่ใช่เลย นายคนนี้ มีความเป็นหนึ่งเดียวกว่านั้น
จะฆ่าเฉพาะสมาชิกระดับกลางถึงสูง
ในองค์กรอาชญากรรมเชื้อสายอิตาเลี่ยน-อเมริกัน
หรือยากูซ่า
-โรคจิตชะมัด บิลลี่ -นายว่างั้นใช่มั้ย?
ฆาตกรต่อเนื่องที่ฆ่าเฉพาะ
สมาชิกระดับกลางถึงสูง ในองค์กรอาชญากรรมเชื้อสายอิตาเลี่ยน-อเมริกัน
หรือยากูซ่า ยากูซ่า
ฉันจะใส่มาเฟีย ใช้บทพูดภาษาญี่ปุ่น
ไอเดียดีนี่
โรคจิตชะมัดเลย บิลลี่ ขอเก็บไปใช้ได้มั้ย?
ได้สิ ถ้านายให้ฉันช่วยเขียนบทหนังกับนาย
เอาไปใช้ได้เลย มาร์ตี้ ฉันแค่ล้อเล่น
ลูกสาวของนายคนเคร่งศาสนาหายตัวไป
และเมื่อเธอถูกพบ รอยเฉือดที่คอเธอ
กลายเป็นส่วนที่เสียหายน้อยที่สุด ที่ถูกกระทำบนร่างเธอ
ฆาตกรที่ฆ่าเธอ ชื่อของมันไม่ได้ถูกบันทึกไว้
ไม่สามารถทนรับ ความรู้สึกผิดและความสยอง มันบอก
และหนึ่งปีจากวันที่เธอตาย
มันเดินเข้าไปในสถาณีตำรวจ และยอมมอบตัว
และแม้ว่ามันจะขอรับโทษประหาร ผู้พิพากษาไว้ชีวิตมัน
และฆาตกรถูกส่งไปยังซิง ซิง เพื่อรับโทษ
สิบเจ็ดปีอันยาวนานผ่านไป
นักฆ่าค้นพบศาสนา
และเลื่อมใส มันเปลี่ยนไป
และถ้าหากมันได้เคยเป็นโรคจิต มันไม่ได้เป็นอีกแล้ว
เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับมัน
หลายปีผ่านไป
ในที่สุดเหล่าเจ้าหน้าที่ก็ได้ตระหนัก ว่าไม่ใช่การแกล้งทำ
ว่ามันตั้งใจอย่างแท้จริง และสำนึกผิดอย่างแท้จริง
และพวกเขาก็ตัดสินใจปล่อยมันเป็นอิสระ
และได้ค้นพบที่พักพิง
และมุ่งมั่นว่าจะใช้ชีวิตที่เรียบง่าย มีความสุขกับอีกหลายปีที่เหลือ
ชีวิตที่เรียบง่ายและเป็นสุข ไม่ใช่สิ่งที่เหลือไว้ให้มัน
นี่ดำเนินไปถึง 11 ปีเต็ม จนในที่สุดนักฆ่าก็เป็นบ้า
และคืนนึงในฤดูหนาว ขณะรำลึกบทคาทอลิคที่ได้อ่าน
ซึ่งระบุว่า ผู้คนประเภทเดียวที่ถูกการันตีว่าจะได้เยือนนรก
หาใช่ นักฆ่า นักข่มขืน ไม่
หากแต่เป็นผู้ที่ตายด้วยน้ำมือตนเอง
นักฆ่ายอมรับนับถือว่าเป็นเรื่องที่สวยงาม
มันรู้ว่าอย่างน้อยในนรก จะไม่มีเควกเกอร์อยู่ที่นั่น
มันจึงเฉือดคอตัวเอง
และสิ่งสุดท้ายที่นักฆ่าได้เห็น
คือชายแก่ ที่หยิบมีดโกนของเขาออกมา
จ่อที่คอ
และเฉือน
เธอพาเค้าไปเดินเล่นที่ไหน ชาริซ?
ที่บ่อน้ำมัน La Brea ค่ะ
คุณ คอสเทลโล่ ได้โปรดอย่าทำร้ายฉัน
ฉันสาบานว่าไม่ได้ตั้งใจทำบอนนี่หาย
ฉันแค่หันไปแล้วเค้าก็ไม่อยู่แล้ว
ถ้าเป็นคามผิดโดยแท้จริงนะ ชาริซ
ถ้าไม่ใช่ความผิดเธอและเค้าวิ่งไปเอง
ทำไมเธอชิ่งไป
ให้เราเสียเวลาไป 12 ชม. เพียงเพื่อตามหา ก้นย้วยๆ ของเธอ?
คุณรักหมาคุณมากนะคะ คุณคอสเทลโล
และคุณก็เป็นคนโมโหง่าย
ฉันจึงไม่คิดว่าคุณจะรับฟัง เรื่องที่ฉันจะบอกว่าทำบอนนี่หาย
คุณคงคิดว่าเป็นความผิดฉัน
และลากฉันมานี่ จับมัดแล้วฆ่าทิ้ง
จะว่าไปนั่นก็ดี...
ใช่
-คุณน่าจะหาตัวใหม่นะ หัวหน้า -ฉันรู้แต่ฉันชอบด้ามจับสีฟ้า
เสียใจด้วยนะ ชาริซ อะไร ฉันไม่ได้หยอดน้ำมัน
ได้โปรดค่ะ คุณคอสเทลโล ฉันรักบอนนี่ เหมือนเป็นลูกฉันเอง
อย่างแรก ฉันไม่ต้องการภาพนั้นในหัว
สอง เธอไม่ควรฉวยโอกาส แค่เพราะปืนฉันบังเอิญขัดลำกล้อง
เพราะนั่นมันต่ำต้อย
ฉันได้ยินมาว่ามีหมาหลายตัวที่หายไป แถวบ่อน้ำมัน La Brea
สาวนอร์เวย์ที่ฉันควงอยู่เธอได้หมาเธอคืนแล้ว
หายไปสองสามวัน
จ่ายให้คนเอามาคืนอย่างงาม
จากนั้นเธอก็เริ่มคิดว่ามันทะแม่งๆ.
เธอถามไปทั่ว
มีอีกสามคนที่เจออย่างเดียวกันนี้
ขอโทษนะเดนนิส นายกะจะบอกฉันเมื่อไร?
ฉันคงได้บอกหรอก ถ้าไม่ได้ตามหาก้นยัยนี่ทั้งคืน
เดนนิส
ช่วยไปจัดการซักถามให้ทีนะ?
เอาหมาฉันกลับมา
ได้เลย บอส
แล้วยัยอ้วนล่ะ?
เธอก็ยังทำหมาฉันหายว่ะ
แค่ล้อเล่นน่ะ ชาริซ เธอไปได้
คิดว่าฉันจะได้เจอเวนดี้อีกมั้ย ถ้าฉันไป?
เราสองคนจะได้เจอเธออีก ที่รัก แต่ไม่ใช่เร็ววันนี้
เคยวิตกมั้ยว่าเราคิดผิดมาตลอดหลายปี
และสวรรค์ไม่มีจริง และไม่มีอะไรจริง?
แน่นอนฉันวิตก แต่พระเจ้ารักเรา ฉันรู้ว่าเขารัก
เขาแค่มีวิธีแสดงมันออกมาแบบตลกในบางครั้ง
บางครั้งฉันคิดว่าพระเจ้าเป็นบ้าไปแล้ว
สิ่งที่เขาทำ สิ่งที่เขาไม่ทำ
เขาก็มีผู้ท้าชิงอยู่เยอะในช่วงเวลาของเขาด้วย รู้ไหม
ไอ้พวกเลวนั้นก็ฆ่าลูกของพระเจ้าด้วย
อย่าพูดว่า "ไอ้พวกเลว" สิที่รัก.
ก็แค่คำพูด มายร่า
แค่คำพูดเอง รู้ไหม
"ไอ้พวกเลว"
คืนนี้ต้องสนุกแน่ บิลลี่ ใจเย็นไว้
เขาเป็นเพื่อนรักคุณ ใช่มั้ย?
คาย่าก็ไม่ได้เลวร้าย ไม่ใช่ความผิดเธอที่เธอเป็นนังงี่เง่า
คงลำบากน่าดูที่ถ่อมาไกลจากออสเตรเลีย
หรือนิว ซีแลนด์ หรือที่ไหนก็ตามที่เธอจากมา
เฮ้ ผมบิลลี่ บิลลี่ บิคเคิล
คุณชื่ออะไร? ผมยังไม่รู้ชื่อคุณ
ไหนว่าไงนะ?
ดิมิทรี ผมชอบนะ คุณมาจากไหน?
เฮ้ สุขสันต์วันเกิด
เฮ้ บอนนี่
เราจะพาหนูไปหาพ่อในวันสองวันนะ
ไม่ต้องเศร้า
ดีมาก หนูไม่เศร้า โอ้ แฮปปี้!
แตะมือ
ไม่แตะมือ นั่นก็โอเคด้วย
สิ่งสุดท้ายที่ฆาตกรได้เห็นคือ
เควกเกอร์หยิบมีดโกนออกมา
จ่อที่คอตัวเอง แล้วเฉือน
เป็นยังไง บิคเคิล? เข้าใจมั้ย?
-ฉันเข้าใจ -ดูไม่เหมือนเข้าใจเลย
บางทีอาจไม่ชัดเจนพอ
บางทีน่าจะให้นายร่วยเขียนกับฉัน
นายอาจดื่มมากไปแล้ว มาร์ตี้
นายว่าอะไรนะ?
นายเป็นนักลักพาหมานะ บิลลี่
ฉันได้รับคำแนะนำจากนักลักพาหมา
ฉันเปล่าใช่นักลักพาหมานะ
หยุดนะ มาร์ติน
-อย่ามาเริ่มเชียวนะ -ช่าย อย่ามาเริ่มเชียวนะ
-อย่าพูดกับเธอแบบนั้น! -นายเริ่มเอง
หุบปากน่า!
คาย่า เรื่องเควกเกอร์นั่น
ผมเล่าเรื่องให้มาร์ตี้ฟังในบาร์เมื่อสองเดือนก่อน
เพื่อนผมเล่าให้ผมฟัง
ดังนั้นอาจจะมีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ เป็นอย่างน้อยที่สุด
มองอะไรไม่ทราบ?
ผมไปก่อนนะ โอเค้?
ขอบคุณสำหรับ... ปาร์ตี้สนุกมาก คุณดูดี
คุณทำอะไรอยู่ ยาหยี? จะไม่ถอดเสื้อผ้าหรือ?
ถ้าเพียงผมได้สังหารทุกคนใน ประเทศที่พระเจ้าละทิ้งนี้...
...ซึ่งได้ไปช่วยเหยียบย่ำประเทศผม ผมจะทำ
ผมต้องมีสมาธิ อย่างไรก็ตาม ในภารกิจสะเทือนขวัญที่ผมมี
คุณพูดภาษอะไรน่ะ ยาหยี? จีน?
ภาษาเวียตนามๆ
เวียตนาม ใช่ เราเคยมี สงครามครั้งใหญ่กับพวกคุณใช่มั้ย?
ใช่
มันยังไม่จบ
ฉันมาทำอะไรบ้านนายเนี่ย บิลลี่?
คาย่าตะเพิดนายออกมา
คาย่าตะเพิดฉันทำไม?
นายจำไม่ได้เหรอ?
ที่ไปเรียกเธอนังงี่เง่า ต่อหน้าเพื่อนเธอทุกคน
ฉันไม่เคยทำงั้นนะ
อย่าน้อยก็ไม่พูดต่อหน้าเธอ
งั้นลองโทรหาเธอสิจะได้รู้
ฮัลโหล?
ที่รัก ฟังนะ ผมจำไม่ได้จริงๆว่าเมื่อคืนเกิดอะไร
ไอ้คำว่า "แฟนผมเป็นนังงี่เง่า"
พอจะคุ้นๆบ้างมั้ย?
พุดเดิ้ลชอบทำหน้าเหมือนร้องไห้อยู่ตลอด
บางทีมันอาจจะโดนแฟนทิ้งมาก็ได้
เพราะมันอาจมีปัญหาเรื่องดื่มด้วย
ฉันไม่มีปัญหากับการดื่มเพราะฉันชอบดื่ม
ต้องมีสิ มาร์ตี้
หนึ่ง นายเป็นนักเขียน
สอง นายมาจากไอร์แลนด์
ส่วนหนึ่งในมรดกของนาย อะไรจะซวย!
ไปไกลๆเลย บิลลี่! จริงนะ ไสหัวไปซะ!
ฉันไม่มีอารมณ์นะโว้ย!
นายเกิดมาก็ซวยเลย
คนสเปนมีสู้กระทิง คนฝรั่งเศสมีชีส
และคนไอริชก็มีแอลกอฮอลิซึ่ม
แล้วคนอเมริกันล่ะมีอะไร?
ความอดกลั้น
ให้ตาย นายอ่านแอลเอไทม์ใช่มั้ย?
เปล่าๆๆ
ตายล่ะหว่า ฉันลืมใส่น้ำให้ถ้วยบอนนี่หรือเปล่านะ?
ฉันกลับบ้านไปใส่ให้ดีกว่า แล้วระหว่างนี้
มีบางอย่างที่ฉันลงประกาศไว้ในแอลเอ วีคลี่ นายน่าจะลองอ่านดู
เพราะเป็นไปได้ว่าในระยะสั้น นายอาจจะโกรธฉัน
-พูดอะไรของนาย? -หน้า 1 63
เรียกตัวเหล่าโรคจิตทั้งหลาย!
คุณมีปัญหาทางจิตหรือควบคุมตัวเองไม่ได้มั้ย?
บางทีคุณอาจเพิ่งเข้ารับการบำบัดมา
แต่ตอนนี้โอเคแล้ว
หรือบางทีโลกแค่ไม่เข้าใจคุณ
ถูกแล้ว!
คือผมกำลังเขียนบทภาพยนตร์ร่วมกับเพื่อน ชื่อเรื่องว่าเจ็ดวิปลาส
และหากเรื่องของคุณบ้าจริงแปลกจริง เราอาจนำไปใช้ในหนังของเรา
งั้นกรุณาโทรหา บิลลี่ บิคเคิล 310-555-01 ...
ไอ้ตัวแสบหากินกับหมา
จริงหรือเนี่ย? ดีจัง
-ไม่ๆ ขอบคุณครับ -แน่ใจนะครับ?
-ครับจริงๆ -ขอบคุณ
เอาล่ะไอ้แก่ มาขึ้นรถ ขึ้นรถไปสิ
-อะไร? -"อะไรเรอะ?" ขึ้นรถมา
อย่าต้องให้ฉันพูดซ้ำนะโว้ย
แกเก็บหมาไว้ที่ไหน?
หมาอะไร?
-ขอย้ำ แกเก็บหมาไว้ไหน? -1 228 เบย์ไซด์
แกเป็นใคร?
-ผมเพื่อนบิลลี่ -งั้นก็หลบไปซะ ไอ้เพื่อนบิลลี่
อัล ไปเช็คกรง
-ไม่อยู่นี่! -หมาอยู่ไหน ไอ้แก่?
พันธุ์ ชิสุ ชื่อบอนนี่
ชิสุหรือ? เราไม่เคยมีชิสุในนี้นะ
ฟังครั้งแรกไม่ชัดเจนใช่มั้ย ไอ้แก่?
บอกมาว่าบอนนี่อยู่ไหน ไม่งั้นไอ้นี่โดน!
ฉันไม่รู้จักหมอนี่ด้วยซ้ำ ฉันจะแคร์ทำไม?
ฉันรู้ว่าชิสุอยู่ไหนๆ
อยู่ไหน?
ไอ้หนู ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร มาที่นี่ทำไม
และไม่รู้ว่านายรู้ว่าชิสุนี่อยู่ไหน
หรือนายไม่รู้ว่าชิสุอยู่ไหน
แต่ทั้งสองอย่าง ขอให้มีศักดิ์ศรีในตัวเองนะ
ขอให้มีศรัทธาในพระเยซูเป็นพระผู้ช่วยของนาย
และอย่าได้บอกอะไรพวกกากสวะนี่
อย่านะ! อย่า ฉันจะบอก! ฉันจะบอก!
บิลลี่! บิลลี่! บิลลี่
-ห่าเอ๊ย! เกิดอะไรขึ้น? -มีพวกกุ๊ยเล่นงานเรา
บอกว่ามันมาตามหาชิสุ จากนั้นก็มีกุ๊ยอีกคนมาฆ่ากุ๊ยพวกนี้
ฉันจากนายไปแค่ 10 นาทีเองนะ มาร์ตี้ นายโอเคนะ?
-ดูย่ำแย่มาก -ฉันแค่ไม่อยากเจอวันแบบนี้
เขาโอเค เลือดพวกมัน กับอ้วกเขา
นายอยากเข้าห้องน้ำ
ไปล้างเลือดกับอ้วกก่อนมั้ย?
มาร์ตี้เป็นเพื่อนนักเขียนที่ผมเล่าให้ฟังไง
ฉันได้กลิ่นเหล้า
นายไปเอาชิสุนี่มาจากไหนน่ะ บิลลี่?
ได้มาจากสาวผิวดำอ้วน จากที่ The Elephants
คุณว่าใช่ตัวที่พวกมันตามหามั้ย?
ฉันว่าเป็นไปได้มากอยู่นะ บิลลี่
แล้วเราจะคืนหมาไปมั้ย?
ไอ้เวรนั่นคงเหมือนโดนริบของเลยนะ ที่มีหมาน่ารักอย่างนี้
คุณครับ?
แล้วเราจะทำยังไงดี?
เราน่าจะตามหาตัวแจ๊ค โอไดมอนด์นี่
และให้เขามาร่วมก๊วนเรา
และเราจะได้ไปจัดการกับเหล่าร้าย อาจจะเป็นในทะเลทราย
แล้วนายว่าเราควรทำไง ในชีวิตจริง?
คือ เราน่าจะสร่างเมาน่ะ มาร์ตี้ นายว่าเป็นไง?
-ฉันว่าเราน่าจะแจ้งตำรวจ -ช่างแม่งตำรวจ! ช่างพวกแม่ง!
-ช่างห่า -ก็ได้ ให้ตายสิ
ตำรวจดีๆก็มี ไม่ใช่หรือไง?
เขามาจากไอร์แลนด์น่ะ
ฉันจะไปโรงพยายบาลละ
ฉันบอกไว้ว่าจะอยู่กับมายร่าตอนผลตรวจออกมา
ไม่เอาตำรวจโว้ย
ไม่เอาตำรวจ
-ใครคือมายร่า? -ภรรยาเขา
เธอเพิ่งผ่าตัดมะเร็ง และนายคิดว่านายมีปัญหาแล้วเรอะ
เขาไม่อยู่ และทีนี้เราไม่รู้
หมอนี่ไปอยู่ไหนและหน้าตาเป็นไง
ใช่ ทีนี้เราพาเดนิสไปโรงพยาบาลได้รึยัง ชาร์ลี?
ใช่ พาเขาไปโรงพยาบาลกัน
และตามพวก ASPCA มาเถอะ
และให้พวกนนั้นจัดการพวกน่าสังเวชนี่
บางทีเราน่าจะไปโรงพยาบาลกับเขานะ ชาร์ลี
นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบโรงพยาบาล
ใช่ แต่ภรรยาไอ้หมอนี่อยู่ที่นั่น
รู้มั้ย มาร์ตี้ ไอ้ที่นายรู้สึกวันนี้
ความหดหู่และมึนเมาน่ะ?
รู้มั้ยว่านายควรทำไง? ใส่ลงในงานเขียนเลยเพื่อน
เอาไปใช้ ไอเดียบ้าเนอะ?
ขอบใจนะ บิลลี่ นั่นละที่ฉันจะทำ
ฉันจะใส่อย่างที่ ฉันรู้สึกวันนี้ลงในงานเขียน
จากนั้นฉันจะไประเบิดสมองตัวเองซะ
มาเถอะเพื่อน
รู้มั้ยว่า การเขียนช่วยบรรเทาการอยากฆ่าตัวตาย เนื่องจากรังเกียจตัวเองได้นะ
ฉันไม่เคย อยากฆ่าตัวตาย เนื่องจากรังเกียจตัวเองซะหน่อย
งั้นก็ดีแล้ว เฮ้ หมอนี่เป็นใครเหรอ
เฮ้ รอใครอยู่รึเปล่าลุง?
นายคือ บิลลี่ บิคเคิล?
เปล่า
ฉันคือแซ็คคาไรห์ ริกบี้
ฉันทิ้งข้อความไว้ในโทรศัพท์บิลลี่ ตอบรับโฆษณานั่น
เวรล่ะสิ!
นี่ผมจะบอกให้นะ แซ็คคาไรห์
ถ้าคุณฟังดูเหมือนคนเพี้ยนล่ะก็ ผมอาจจะลบคุณออก
ฉันไม่คิดว่าฉันฟังดูเหมือนเพี้ยน
เป็นคุณรึเปล่าที่ว่าจะกินหัวใจผมแล้วถ่ายใส่ถาดน่ะ?
ไม่ใช่ ฉันไม่ทำงั้นหรอก
โอเค คุณดูปกติดี เข้ามาก่อน
เราต้องเอาหมาออกจากถนน เพราะลักพามาจากคนวิกลจริต
แดนดี
เทสต์ หนึ่งสอง เทสต์ โอเค
แซ็ค น่าเสียดายจัง ผมต้องไปตีเทนนิสกับแฟนก่อนละ
แต่จะเป็นมาร์ตี้ เขาเป็นคนเขียนอยู่ดี
นายอย่าทิ้งฉันไว้กับคนบ้านี่นะ บิลลี่
แล้วนายมีแฟนซะที่ไหน เขาไม่มีแฟน
เทนนิสรึ?
มันเปิดใช้ตามเสียงพูดน่ะ งั้นมาเริ่มเล่าเรื่องบ้าของคุณกัน แซ็ค
ไว้ค่อยเจอพวกคุณ โอเค?
-แซ็ค? -ไง
เอาล่ะ ฟังนะ ทำไมไม่เล่าเรื่องอะไรก็ได้ ที่คุณอยากเล่า ให้ผมฟังหน่อย
และผมจะชงกาแฟให้ แบบนี้เป็นไง?
ขอชา
ชา? ได้เลย
งั้นฉันว่า
ทั้งหมดมันเริ่มขึ้นตอนฉันอายุ 17
ฉัน...
ม่านหมอกแห่งเวลา
ฉันปอดแหกเล็กน้อยในตอนนั้น ฉันไม่ถือที่จะยอมรับ
ฉันไปจี้ปล้นบ้านผู้พิพากษาในเดอลาครัวซ์
ขอบอกอะไรหน่อย อย่าได้ไปจี้ปล้น
บ้านผู้พิพากษาในเดอลาครัวซ์เชียวนะ
เพราะเมื่อฉันลงไปใต้ถุนบ้านเขา
รู้ไหมฉันเจออะไรข้างล่างนั่น?
ฉันเจอศพของสาวผิวดำสองคน
และก็เจอสาวผิวดำเจียนตายอีกรายนึง
ถูกล่ามไว้ด้วยกัน
คือ
สาวนั่นชื่อ แมกกี้
เธอบอกฉันเรื่องผู้พิพากษา
และบอกว่าเขาเป็นคนเลวร้ายแค่ไหน
และฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักแมกกี้ในทันทีทันใด
และฉันว่าเธอก็คิดแบบนั้นกับฉันเช่นกัน
และผู้พิพากษาก็เข้ามา
ใช่ เธอโกรธจัด
เราไม่รู้ว่าจะทำยังไง
แล้วคุณทำยังไง?
เราก็จับเขาแขวนคอจนตาย
และนี่คือตอนที่ฉันกับแมกกี้ได้ไอเดีย เข้าใจมั้ย?
ไอเดียอะไร?
ก็ไอเดียที่ว่าเราจะเที่ยวไปฆ่าคนทั่วประเทศ
เที่ยวไปฆ่าคนทั่วประเทศ.
อย่างฆาตกรต่อเนื่อง
ฉันเดาว่าสมัยนี้เรียกอย่างนั้น
เข้าไปในบ้าน
เข้าไปในบ้าน!
แมกกี้!
1975 ปีนั้น เธอได้เผาเจ้าฮิปปี้
ฉันตามหาเธอมาตั้งแต่นั้น
มีบางอย่างที่ฉันอยากให้นายทำเพื่อฉัน มาร์ติน
เมือ่นายใช้เรื่องของฉันในหนังของนาย
ฉันอยากให้นาย ใส่ข้อความเล็กๆลงในตอนท้าย
ฉันอยากบอกเธอว่าฉันคิดถึงเธอ
และฉันรักเธอ
และฉันน่าจะได้ช่วยเธอฆ่าเจ้าฮิปปี้นั่น
และฉันเสียใจ
และให้โทรมา
คิดว่านายจะช่วยฉันได้มั้ย มาร์ติน?
ผมยินดีทำ แซ็ค
สัญญานะ?
ผมสัญญาด้วยด้วยชีวิต
สัญญาครั้งใหญ่นะนั่น
-ให้ช่วยอะไรคะ? -ครับ
ผมมาหาผู้หญิงโปแลนด์
คุณนาย คีสโลวสกี้
เธอกำลังเข้าผ่าตัด
ใช้เวลานานแค่ไหน?
ฉันไม่รู้
คุณอยากเจอ คุณนายคีสโลวสกี้ เพื่ออะไร?
สามีเธอมีของที่เป็นของผม
คุณจะยิงเธอรึ?
ไม่ๆ "ยิง เธอ" งั้นหรือ ?
ไม่หรอก ผมแค่จะขู่ให้กลัว เธอจะได้บอกผม
ว่าสามีเธออยู่ไหนและหมาผมอยู่ไหน
แล้วถ้าหากเธอไม่รู้ล่ะ?
งั้นผมก็จะโกรธน่ะสิ
ฉันขอใช้ห้องน้ำได้มั้ย?
ผมว่าคุณรอที่นี่สักพักนึงก่อนดีกว่า
ฉี่ในกระโถนหรืออะไรก็ได้
ฉันรอได้
ฉันไม่ใช้กระโถน
ตามสบาย
หมาคุณชื่ออะไร?
บอนนี่
ชื่อน่ารักดีนะ
ฉันแน่ใจว่าคุณ คีสโลวสกี้จะดูแลหมาคุณเป็นอย่างดี
และคืนให้คุณอย่างปลอดภัย
เขาดูเป็นคนน่ารักทีเดียว ตอนที่เข้ามา
เขามาเยี่ยมบ่อยเหรอ?
ทุกวันเลย
ช่วงไหนของวัน?
ต่างกันทุกวันน่ะ รู้มั้ย
และไม่ใช่ทุกวัน นานๆทีที่ไม่ได้มา
งั้นหรือ?
วันนี้เขามาแล้วยัง?
แล้ว
เขามาแต่เช้า ประมาณ 10 โมงล่ะมั้ง
นี่คนโปแลนด์แต่งกับนังมืดงั้นหรือ?
ใช่
คนโปแลนด์แต่งกับนังมืด
ตอนนี้เขาอยู่ไหน?
ฉันไม่รู้
หมาฉันอยู่ไหน?
คิดเอาเองสิ ไอ้ซื่อบื้อ
ลาก่อนนะ คุณนายคีสโลวสกี้
ลาก่อน ฮานส์
-เราต้องออกไปจากนี่ -ฉันไม่ไป
ฉันจะรอจนกว่าจะเจอไอ้ระยำ ตัวขโมยหมานั่น
มองหาอะไรเหรอ?
เปล่า เปล่านี่
บาดเจ็บรึเปล่า?
ก็นิดหน่อย
นั่นอะไรน่ะ?
คราเวทน่ะ
สวยดี ดูเหมือน...
มาจากยุคเก่าก่อน
เอาไปสิ
ไม่เป็นไรหรอก
เถอะนะ
ฉันอยากให้นาย
เอาไป
ฉันไม่อยากได้คราเวทของนาย เพื่อน
-เป็นอะไรไปคะ ที่รัก? -ผมว่าของผมไม่ตั้ง
ไม่อ่ะ
ดูไอ้ท่อนไร้น้ำยานี่สิ
-ให้ตายเหอะ เกลียดถุงยางนี่ชะมัด -งั้นเอาออกสิ ที่รัก ฉันไว้ใจคุณ
คุณไว้ใจผม? แต่คุณยังฟาดอยู่กับไอ้มาเฟียนะ
ไม่รู้ว่าไอ้เวรนั่นมันเอาอะไรมาติดคุณบ้าง
ไสหัวไปเลยนะ บิลลี่
ผมไม่ได้หมายถึงเอดส์นะจ๊ะ
ที่รัก ผมหมายถึงเชื้อไคลมีเดียอะไรพวกนั้น
ฉันไม่เจอคุณมาสามอาทิตย์ แล้วยังมาพูดกับฉันอย่างนี้อีก?
ผมยุ่งๆน่ะ
ผมยุ่งกับการพยายามช่วยคุณ ถ้าคุณต้องการรู้
พูดอะไรน่ะ?
ก็คุณบอกว่าไอ้แฟนกร๊วกของคุณชอบหมา
มากกว่าทุกสิ่งในโลก ใช่มั้ย?
-คุณไม่ได้ทำนะ? -ทำแล้ว!
บิลลี่! คุณต้องเอาไปคืนนะ
เอาไปคืน? ไม่คืนบ้าอะไรทั้งนั้น อย่ายุ่งกับชิสุของผม
โอ้ พระเจ้า!
-"เอาไปคืน" นี่มันลักพา -พระเจ้า!
ลักพาหมา คุณไม่คืนหมาที่ลักพามาหรอก
ทำลายจุดประสงค์การลักพาหมด
พวกนั้นไม่ใช่แค่คืน แพตตี้ เฮิร์สท์หรอกใช่มั้ย?
ไม่ หมาตัวนี้แหละ คือ แพตตี้ เฮิร์สท์ของผม
เว้นแต่ว่าผมจะไม่เอาไปไว้ ในตู้เสื้อผ้า กับพาไปปล้นธนาคาร
ผมจะกักตัวไว้จนกว่าไอ้แฟนกร๊วกของคุณ
เริ่มทำตัวเหมือนมนุษย์ธรรมดา และมอบเงินจำนวนมากให้ผม
เขามันขั้นโรคจิตนะ บิลลี่!
แล้วนี่เคยถามตัวเองมั้ย
ว่าไปฟาดกับไอ้โรคจิตทำไมตั้งแต่แรก?
ฟาดกับโรคจิตสองคนน่ะสิ
อะไรนะ? ใครคนที่สอง? ผมเนี่ยนะ?
ฉันจะโทรหาเขา เคลียร์เรื่องทั้งหมดนี่
ไม่นะ อย่า เวรเอ้ย
-ฮัลโหล? -ชาร์ลี?
-ไง ฮานส์ แองเจลล่า? -ชาร์ลี...
-คุณเป็นไงมั่ง? -เราเป็นห่วงนิดๆนะ
นายกลับมาบ้านช้า
ใช่ ผมรู้ ผมไปขลุกอยู่ที่ห้องสมุดมา
แล้วมายร่าได้ผลตรวจรึยัง?
ได้ผลตรวจแล้ว เธอผ่าน
พระเจ้า ฮานส์
ผมดีใจกับคุณด้วยนะ
เปล่าหรอก มีอันธพาลเข้ามา ที่เป็นเจ้าของหมา
มันแวะมาฆ่าเธอแล้ว
มันอะไรนะ?
ฉันเดาว่ามันคงหาความเกี่ยวพันกันได้น่ะ
มันแวะมาและยิงเธอที่หัว ในโรงพยาบาลนั่นแหละ
ดังนั้นเธอตายซะแล้วล่ะ
ผมจะถึงบ้านใน 20 นาที
ชาร์ลี ฉันรู้เราผ่ายเรื่องแย่ๆมาเยอะ
แต่มันจะคลี่คลายได้ ฉันให้สัญญา
ไงครับ คุณช่วยส่งรถพยาบาลมาที่ บ้านเลขที่ 261 8 Mountain Drive ได้มั้ยครับ?
อย่ามาบอกว่าฉันไม่เคยทำอะไรเพื่อเธอนะ โอเคมั้ย?
วันจันทร์ที่ 14
นั่งดูเงาธงของข้างบ้านตรงข้ามสวนอีกแล้ว
จากเจ็ดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น
นั่นตั้ง 11 ชั่วโมง
พวกเขามีสิทธจะชักธงใช่มั้ย?
จดเอาไว้ อย่าไปจุดไฟเผาธงข้างบ้าน
มีอีกหลายวิธีที่จะเป็นเพื่อนที่ดียิ่งกว่า
ตัวอย่างเช่น คาย่า เธอเป็นหญิงสาวที่มาร์ตี้รัก
ลึกๆแล้ว เป็นไปได้ว่าเธอไม่ใช่นังร่าน
มาร์ตี้ ทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ใจจดจ่อ กับเรื่อง 7 วิปลาส
เขาไม่ใช่นักเขียนที่ดีที่สุดในรุ่นของเขา แต่เขายังต้องมีสมาธิ
อย่าได้ไปกวนใจเขาอีก เรื่องงานเขียนร่วมกับเขา
ถ้าเขาอยากให้ช่วย เขาจะขอเอง
เฮ้ๆ ไปเร็วๆๆ
ฮานส์!
อย่างแรกที่นายต้องทำนะ ชาร์ลี นายต้องตั้งสติให้ดี
ฉันต้องตั้งสติให้ดี รู้น่า
ตอนนี้ไม่รู้หมาฉันอยู่ที่ไหน
ใช่ อย่างที่ 2 เราแค่ไปคุยกับแองเจลล่า
ดูซิว่าเธอรู้อะไรเรื่องหมอนี่อีก มันจะไปที่ไหน
แล้วถ้าเธอไม่รู้อะไรอีกแล้วล่ะ?
งั้นเราก็ยืดเวลาออกไป
รอจนมันติดต่อหาเรา
บอนนี่คงไม่มีค่ากับมันถ้าหากว่าตาย
อย่าพูดคำว่า "บอนนี่" กับ "ตาย" พร้อมกันได้มั้ย เปาโล ขอร้อง
ฉันว่ามันยากเกินจะรับไหว
บอกแล้วใช่มั้ยให้ตั้งสติให้ดี?
ทำอยู่ ทำอยู่
หมาฉันถูกฆ่าแน่
มีอย่างอื่นอีก ชาร์ลี
ไอ้นี่มันมีสำรับไพ่เป็นร้อยเลย
และไพ่แจ๊คหายไปหมด
ไอ้นี่แม่งโรคจิตนี่หว่า
เขาสงบนิ่งมาก
เพื่อน ถ้าเมียฉันเพิ่งถูกฆาตกรรมมาล่ะก็ คิดว่าฉันคง...
-โกรธ -ใช่
นั่นล่ะ ฮานส์ เขาเป็นคริสเตียนขนานแท้
รู้ปล่าว คริสเตียนของแท้รุ่นลายคราม ไม่ใช่อย่างไอ้พวกนักข่าวช่องฟ็อกซ์
ฉันรู้สึกแย่ว่ะ รู้สึกอย่างกับว่าทั้งหมดเป็นความผิดฉัน
ฉันลักพาหมาของไอ้นั่นและอย่างอื่นอีก
ไม่เอาน่า บิลลี่ นายจะไปรู้ได้ไง ว่าเป็นหมาของไอ้โรคจิตนั่น
นายอยากช่วยฉันเขียน เรื่องเจ็ดวิปลาสมั้ยล่ะ บิลลี่
พูดจริงหรือเปล่า?
ฉันคิดว่าน่าจะแลกเปลี่ยนไอเดียกับนายบ้าง นายอาจช่วยขัดเกลาได้บ้าง
ฉันก็อยากทำนะ มาร์ตี้
ฉันอยากทำจริงๆ
ฉันว่าจะหยุดดื่ม จนบทหนังเสร็จ
นั่น นั่นไง เป็นอันตกลง เพื่อน
ไม่ใช่ข้อตกลงนะ ไม่
ฉันแค่จะหยุดดื่มสักพัก ไม่มีข้อตกลงมาเกี่ยว
ก็นั่นแหละ
ไม่ใช่ข้อตกลง เจ๋งไม่แพ้กัน
แต่ถ้าเราไปทางนั้น เราจะหลงทาง
คุณไม่ดื่มเหรอ ฮานส์ ไม่?
ฉันกินเพโยตี้เป็นบางครั้ง
บิลลี่มีเพโยตี้ ฉันอาจกินทีหลัง
เสียใจเรื่องภรรยาคุณนะ ฮานซ์
แต่ผมว่าเธออยู่บนสวรรค์แล้วตอนนี้
นายเชื่อเรื่องสวรรค์หรือ?
ผมไม่แน่ใจว่าเชื่อในอะไร รู้มั้ย
ผมใส่เรื่องนรก สวรรค์ในบทหนังไปเยอะ แต่ผมไม่แน่ใจว่าเชื่ออะไร
ทำไมไม่เล่าเรื่องนรก สวรรค์ ให้ฉันฟังสักเรื่องนึงล่ะ มาร์ติน
บิลลี่บอกว่า ไม่คิดว่าคุณจะชอบสักเท่าไร
ฉันชอบเรื่องราว
โอเค
เรื่องนี้เป็นเรื่องประมาณนรก สวรรค์
มันเป็นเรื่องนรกเสียมากกว่า ทั้งหมดเกี่ยวกับคนโรคจิตผู้เคร่งศาสนา
ในทุ่งกว้าง วันหนึ่ง เขามาตามลูกสาว
เธอถูกฆ่าอย่างทารุณ
...ผู้ที่รับประกันว่าจะได้ไปนรก คือผู้ที่ตายด้วยน้ำมือของตนเอง
-หยุด! -เขาจึงหยิบเอา...
-หยุด! หยุดๆๆ -...มีด...
-อะไร? -ใช่ อะไร?
ฉันแค่... ไม่คิดว่านั่นเป็นเรื่องที่ดีเท่าไร
ฉันอยากรู้ว่าตอนจบเป็นยังไง
คือ...
งั้น...
นักฆ่านั่นหยิบมีดโกนออกมา และเขาก็
เชือดคอตัวเองซะ เขากระซิบ "ทีนี้แฮปปี้หรือยัง ไอ้แก่?"
-และสิ่งสุดท้าย... -ที่นักฆ่าได้เห็น...
ที่นักฆ่านั่นได้เห็น ใช่ คือชายแก่หยิบมีดโกนของเขาออกมา
จรดลงบนคอและ...
และเฉือน
นั่นเป็นเรื่องที่สนุกมาก
นายแต่งขึ้นเองทั้งหมดหรือเปล่า?
รายละเอียดบางอย่างไม่ตรงเป๊ะ แน่นอน
ฉันไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองว่า คนโรคจิตหรอก รู้มั้ย
และฉันก็ไม่ได้ลงนรกด้วย อย่างที่เห็น
ฉันไม่รู้ว่ามันลงนรกมั้ย ยังไม่รู้
ลูกสาวคนสวยของเรา เป็นเด็กผิวสี ฉันว่านายไม่ได้เอ่ยตรงนั้น
และตลอดมาฉันไม่ได้ทำเพียงลำพัง ติดตามมัน
รู้ไหม นายทำงานแบบนั้นไม่ได้ ด้วยตัวคนเดียว
แต่เมื่อมองย้องถึงสิ่งที่สูญเสียไป...
ช่วงเวลาหนึ่ง ฉันคิดว่าต้องลงมือทำมัน
ฉันไม่แน่ใจอีกแล้ว
ต้องลงมือทำอยู่แล้ว มันฆ่าลูกคุณ
คุณต้องป่วนประสาทมัน ด้วยทุกวิธีที่จำเป็น
อย่างที่คานธีกล่าว...
โอ้ ทั้งสองคน ถ้าไม่ใช่คานธี ก็เป็นพระเยซูเจ้า
"ตาต่อตา ทิ้งไว้ให้ทั้งโลกมืดบอด"
ฉันเชื่อหมดหัวใจ
ไม่ใช่หรอก จะต้องมีคนเหลือตาข้างนึงสิ
คนตาบอดคนสุดท้าย จะไปควักลูกตา
ของนายคนสุดท้ายที่ยังมีตาเหลืออยู่ข้างนึงได้ไง?
ทั้งหมดที่หมอนั่นต้องทำคือเผ่นแนบ และไปหลบหลังพุ่มไม้
คานธีผิดถนัด
ก็แค่ไม่มีใครกล้าพอ ที่จะพูดออกมาตรงๆ
ฮานส์ ผมกำลังยายามจะเขียนเกี่ยวกับ สิ่งที่คุณพูดถึง.
ใช่ คุณอยากจะช่วยผม เขียนมันไหมล่ะ?
-นายบอกให้ฉันช่วยเขียนได้นี่ -ใช่ เราทุกคนช่วยกันเขียนได้
เขาไม่ได้อยากจะช่วยนายเขียนหรอก เมียเขาเพิ่งตาย
ฉันไม่ถือหรอก ตราบใดที่มันไม่รุนแรงจนเกินไป
-แน่นอนว่ามันต้องรุนแรงอยู่แล้ว -นั่นแหละประเด็นทั้งหมด
ฉันบอกนาย 20 ครั้งแล้วนะ บิลลี่ ฉันไม่ได้อยากให้มันรุนแรง
-ฉันอยากให้มันเป็นการพิสูจน์ชีวิต -พิสูจน์ชีวิตบ้าบออะไร!
-นี่มันเกี่ยวกับคนวิปลาสนะเว้ย! -เฮ้!
ไม่ รู้ไหมว่าฉันว่า หนังควรจะเป็นไง
ครึ่งแรกควรจะเป็นการเตรียมพร้อม ตามสูตรหนังล้างแค้น
-เออ -ความรุนแรง ปืน
เรื่องบ้าบอคอแตกตามประสา จากนั้น...
ไม่รู้แฮะ มัน...
ตัวละครหลักควรจะเดินจากไป
พวกเขาควรจะขับออกไปในทะเลทราย แล้วตั้งเตนท์ที่ไหนสักที่
และแค่คุยกันตลอดระยะเวลา
ที่เหลือในหนัง ไม่มีการยิง ไม่มีใครเจ็บ
แค่คุยกันตามประสาคนปกติ
นี่จะทำหนังฝรั่งเศสแล้วหรือไง?
นั่นฟังดูเหมือนฉากจบที่โง่เง่าที่สุด ไม่มีการยิงนี่นะ?
นั่นเป็นฉากจบที่โง่เง่าที่สุดในหนัง เท่าที่ฉันเคย...
ไม่ยิงกันเนี่ยนะ?
-ไม่เหรอ? -ไม่!
ว้าว
นี่ถ้าเราจะมีฉากยิงกัน แถวนี้สมบูรณ์แบบเลย
ฉันรู้ว่าเราจะไม่ทำฉากยิงกัน
ก็แค่พูด ว่าถ้าเราทำฉากยิงน่ะ
พระเยซู คานธี โจเซฟ
มาร์ติน ฉันนั่งอ่านหนังของนายน่ะ
-คุณคิดว่าไง? -ตัวละครผู้หญิงแย่มากนะ
พวกหล่อนแทบจะไม่มี บทพูดเพื่อตัวเองเลย
และส่วนมากถ้าไม่ถูกยิง ก็ถูกแทงจนตายในห้านาที
แล้วไหนจะคนที่ แทบไม่ได้พูดที่เหลืออีก
คือ...
มันเป็นโลกที่ลำเค็ญสำหรับผู้หญิงน่ะ รู้ไหม?
-และผมว่านั่นแหละที่ผมพยายามจะสื่อ -ใช่ ลำเค็ญสำหรับผู้หญิงก็จริง
แต่ส่วนมากที่ฉันรู้ ยังได้พูดครบประโยคนะ
คุณชอบช่วงไหนมั้ย?
-รู้ไหมว่าฉันทึ่งใคร? -ใครกันน่ะ?
คนเวียตนามกับโสเภณีน่ะ เป็นฉากความฝันหรือเปล่า?
เปล่า คนเวียตนามนั่น...
ผมรู้ว่าเรื่องของเขา จะไม่จบลงแบบสูญเปล่า
นอกจากการฆ่าอย่างโหดร้าย สยดสยองและ...
ผมไม่อยากแม้แต่จะเขียนถึงมัน
เขาไม่ใช่พระด้วย
ผมแค่ชอบภาพลักษณ์ของชายเวียตนาม ในชุดบาทหลวงพร้อมปืน snub-nosed .44
อย่างไรก็ตาม เรื่องเขา...
เขาอยู่ในเวียตกงมาหลายปี
เป็นนักรบผู้ปราดเปรื่อง แต่ป่วยจิต วิปลาส
และเมื่อสงครามจบลง เขาก็กลับไปยังหมู่บ้านชาวนาเล็กๆ
ด้วยประสงค์จะใช้ชีวิตที่สงบสุข กับภรรยาและลูกสาว
แต่หมู่บ้านเล็กๆ ที่เขาจากมานั่นคือ
มีลัย
และภรรยาเขาก็ไม่อยู่แล้ว ลูกสาวก็เช่นกัน
และเขาก็เดินทางไปยังสหรัฐเพื่อตามรอย
สมาชิกทุกคนในกองร้อยชาร์ลี
ซึ่งได้ข่มขืนกระทำชำเรา ทุกคนในครอบครัวเขา
พอจะเห็นภาพใช่ไหม?
นั่นแหละ เขาสังหารไปแล้วหก เมื่อตอนที่เขาไปถึงฟีนิกซ์
ที่ซึ่งกำลังจะมี การชุมนุม
เกี่ยวกับสิ่งที่ผิดและถูกในสงครามเวียตนาม
และเขาก็มีระเบิดลูกใหญ่ ที่จะผูกติดกับโสเภณี
และส่งเธอ เข้าไปกลางงานนี้
งั้นนี่จึงเป็นคืนที่เขาพบเธอ และคุณโสก็นุ่งแค่กางเกงใน
และอย่างที่บอก ไม่มีทางที่เรื่องนี้จะจบลง โดยไม่ลงที่ความโหดเหี้ยม
โรคจิตชะมัดเลย มาร์ตี้
ใช่ แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากเขียนจริงๆอีกแล้ว
ไอเดียใหม่ เราเปลี่ยนชื่อเรื่อง จากเจ็ดวิปลาส
เป็นเจ็ดเลสเบี้ยน ที่ปลดระวาง และละทิ้งเรื่องลามก
และหันมาดีกับทุกคน และมีสองคนเป็นคนผิวดำ?
แบบนี้เป็นไง?
ฉันอยู่นี่ในที่รกร้างว่างเปล่า
พยายามคิดเกี่ยวกับไอเดียใหม่
ไงก็ตาม วิธีที่ฉันวาดภาพบนบทหนังของนาย
โดยเฉพาะกับนายคนเวียตนามผู้ซึ่ง แน่นอน ฉันชื่นชอบมาก
กดดัน กดดันมั้ย
ประหม่านิดๆแฮะ
โอเค ทุกคนนั่งสบายดีแล้วนะ?
ปิดโทรศัพท์แล้วใช่มั้ย?
โอเค เอาล่ะนะ
ฉากกลางแจ้ง
ที่สุสาน กลางคืน
ฉากยิงกัน ใช่แล้ว!
แจ็คโอไดมอนด์ กำลังรออยู่พร้อมบอนนี่
และเขาเตรียมการไว้ จะได้จบเรื่องนี่ซะ
เพราะว่าที่จริงแล้วเขาต้องการแค่ความสงบสุข รู้เปล่า
เหมือนอย่างคานธี หรือ พระเยซู หรือใครอีกคน
ไงก็ตาม เขารออยู่นั่น เพื่อไอ้หัวหน้ามาเฟีย
มันตกลงจะมาคนเดียว โดยไม่มีอาวุธ แต่ก็ เดาสิ?
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนนะ
แน่นอนว่าเขารู้ ว่ามาเฟียใหญ่เป็นโรคจิต?
ทำไมถึงเชื่อว่า มันจะมาคนเดียว ไม่มีอาวุธ?
-รู้เปล่า? -นั่นสิ
ถูกต้อง!
บางทีแจ๊ค โอไดมอนด์ รู้อยู่แล้วว่าจะถูกตลบหลัง
เพราะเขาก็พาเพื่อนเพื่อนมาด้วย
ทันใดนั้นจากทุกหลุมฝังศพ
เจ็ดวิปลาสก็เผยตัวออกมา พร้อมอาวุธครบมือ
เครื่องพ่นไฟ! นั่นใครวะ?
นั่นคือคนเวียตนาม เขาหลบอยู่บนต้นไม้
นาย! นายก็อยู่นั่น แต่แค่ไปสังเกตุการณ์ และไม่เป็นไร
ไม่มีใครว่านายแต๋ว แต่ฝนเริ่มลงแล้ว
ฟ้าแลบ
แล้วไม่นะ ดูซิว่าใครเสนอหน้าเข้ามา อย่างกับคนปัญญาอ่อน
คาย่า เธอมาเพื่อขอโทษนาย และเธอรักนาย
และเธอไม่ได้ตั้งใจจะเป็นนังงี่เง่า
นายตะโกนบอก "คาย่า! ถอยออกไป!"
สายไปแล้ว เธอโดนกระหน่ำ
กระหน่ำแหลก!
หัวแทบหลุด
หัวหลุดออกแล้ว นายตะโกนร้องชื่อเธออย่างเศร้า และเธอตาย
"คาย่า! คาย่า!"
นายขว้างสมุดทิ้ง ศิลปะงานเขียนเอาไว้ก่อนก็ได้!
ตอนนี้มันเวลาฉะกันแบบลูกผู้ชาย!
"ฟัค ยู พวกอัปปรีย์!"
ได้อารมณ์มาก
จากนั้น... เดี๋ยวนะ
ใช่...
สาวผิวดำที่อยู่กับฆาตกรต่อเนื่อง เธอสู้เก่ง แต่เธอก็เป็นรายต่อไป
แซ็คคาเรียตายด้วย
ตายในอ้อมกอดเธอ ตายในช่วงที่มีอายุแต่รักกันมากๆ
รู้มั้ย น่าเศร้าจริงๆ
แต่กระต่ายเขารอดไปได้นะ
เพราะว่าในหนังจะปล่อยให้สัตว์เลี้ยงตายไม่ได้ แค่ผู้หญิงพอ
ไงก็ตาม ปืนๆๆ! เปรี้ยงๆๆ
คนเวียตกงถูกยิงตาย
และชื่อแซ่เขาก็ยังไม่มี แต่ก็เก่งมาก
ขณะจะตาย เขาโยนกระบองสองท่อน
และฆ่าได้อีกสองคน
กระบองสองท่อนเป็นของญี่ปุ่นนะ
เพราะงั้นคนที่เหลืออยู่คือนาย
กับฮานส์
สันติมีไว้แด่พวกตุ๊ด ทีนี้แกต้องตาย
แต่แแจ๊ค โอไดมอนด์ยังไม่ตาย
แค่บาดเจ็บเล็กน้อย เขาเอาหน้าไม้ออกมาจากแขนเสื้อ
ยังไม่พอ เขาเลยเอาลูกซองออกมา
ลาขาด
และแจ๊คโอไดมอนด์กำลังจะตายในอ้อมกอด เขากระซิบว่า
"เราทำได้ดีๆ ใช่มั้ย มาร์ตี้?"
และนายก็กล่าวทั้งน้ำตา "โธ่ แจ๊ค
"เราทำยิ่งกว่าดีอีก ทำได้มากหลาย"
แจ๊คบอก "ทั้งหมดที่ฉันต้องการ คือเป็นเพื่อน กับนาย มาร์ตี้ ฉันเป็นเพื่อนนายแล้วใช่มั้ย?"
นายก็ว่า "โธ่ แน่นอน นายเป็นเพื่อนรักของฉัน แจ๊ค
"นายเป็นเพื่อนรักฉัน"
และแจ๊ค โอไดมอนด์ก็สิ้นใจ
และวิญญาณก็จากร่างเขา ไปเต้นรำกับแกงค์นางฟ้า
กล้องแพนขึ้นสูงให้เห็นสุสานโชกเลือด และในแสงอรุณสีฟ้า
ฟ้าพอที่จะแนะแนวได้ว่า อาจยังมีความสงบสุขอยู่
สักวันนึงในโลกที่ยุ่งเหยิงแต่ก็สวยงามใบนี้
อาจจะมีความสงบสุข เพราะนั่นคงจะดีนะ!
จบแล้วเหรอ?
ใช่!
ไหนล่ะความเห็น?
คือ...
แบบว่า...
-ฉันชอบมัน -คุณชอบเหรอ? เฮ้!
เข้าท่า
-มันมีหลายชั้น รู้มั้ย -ชั้นเหรอ?
เหมือนพาย เหมือนขนมเค้ก
มันมี... มันมีหลายชั้นดี
คุณภาพประชากรเป็นสิ่งสำคัญ
แล้วนายคิดว่าไง?
ฉันว่ามันค่อนข้างแบบว่า รู้มั้ย...
-เร้าใจ -ดีมาก... เร้าใจๆ
ฉันตั้งใจฟังตลอดเลย จะบอกให้
นาย... เร้าใจ
มันเป็นไปไม่ได้
ที่หัวคนจะระเบิดจริงๆ ใช่มั้ย? เมื่อตอนถูกยิง
ไม่ๆ เป็นไปได้สิ
ถ้าหัวคนนั้นทำจากระเบิด มันก็เป็นไปได้
ใช่ ฉันชอบแฮะ
ฮานส์
บิลลี่เป็นโรคจิตน่ะ ฮานส์
งั้นฉันเดาว่าเขาได้เล่นหนังของนายแล้วสิ?
ไฮ ฮานส์ ไฮ มาร์ต
มาร์ตี้ นั่นใช่ที่ฉันคิดมั้ย?
ถ้าคิดว่าเป็นขวดเบอร์เบิ้นล่ะก็ ใช่
เอาหน่อยมั้ย?
-ฮานส์ -คุณจะไม่ว่าอะไรหน่อยเหรอ?
เพโยตี้อยู่ไหน บิลลี่?
อ้าว นี่จะปาร์ตี้กันงั้นเหรอ?
ทำไมจะไม่?
ฉันคิดว่า
ฉันคงเป็นโป๊ปที่ดีได้นะ
-ฉันคงเป็นผู้เปี่ยมเมตตา -คุณคงเป็นโป๊ปที่เจ๋งเด็ดเลย ฮานส์
ฮานส์
เราคนใดคนนึงจะไม่ระบุ ตัวการใหญ่ของเรื่องเหรอ?
ตัวอะไรนะ?
ใช่ ใครไม่รู้แถวนี้ เมาตะบองเพชร ได้ที่เลยนะ มาร์ตี้?
แตะ
ฉันเสียใจนะ ถ้าฉันไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีกับนาย บิลลี่
แตะมือ
นายเป็นเพื่อนที่ดีกับฉันออก มาร์ตี้ พูดอะไรของนาย?
นายฆ่าคนพวกนั้นทำไม?
ก็อย่างที่ฉันบอกตอนงานเลี้ยงคาย่า ฉันฆ่าคนเหล่านั้นก็เพื่อกระตุ้นนายซักเล็กน้อย
และนายจะได้มีอะไรไปเขียน จะได้จบบทหนัง
นายบอกฉัน...
เมื่อไรนะ?
ฉันไม่อยากเชื่อ นายบอกฉันเรื่องนี้ ที่ในงานปาร์ตี้!
บางทีฉันคงเป็นโรคติดเหล้า ถ้าฉันลืมเรื่องแบบนี้ซะได้
ฉันคงเป็นโรคติดเหล้า
โอเค ฟังนะ ฉันไม่ได้บอกนายที่ปาร์ตี้หรอก
ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ เพราะนายทำฉันแปลกใจ
และมันคงน่าหัวร่อถ้าบอกนายในงานปาร์ตี้
นายอาจเอาไปเล่าให้ใครฟัง ฉันจะเดือดร้อนเอาได้
แล้วทำไมถึงบอกว่านายเล่าให้ฉันฟังเล่า?
ก็เพื่อให้นายไตร่ตรองสักนิด เรื่องปัญหาการดื่มของนาย แบบนี้เป็นไง?
บิลลี่ นายฆ่าผู้หญิงนะ!
ฉันฆ่าผู้หญิงคนนึง ใจเย็นน่า
-นายยิงเธอที่ท้อง -ดีกว่าที่หัวแหละ ว่ามั้ย?
-ไม่อ่ะ ไม่ -ฉันบอกว่าขอโทษแล้วไง?
ใช่ คือ...
ฉันไม่สังสรรกับคนที่ฆ่าผู้หญิงหรอก บิลลี่
และแน่นอนว่าไม่ร่วมเขียนบทด้วย
นายพูดอะไรน่ะมาร์ตี้?
ไปเก็บเต๊นท์ของนายซะดีกว่า บิลลี่
จบเห่แล้ว
จบเห่เหรอ?
อะไรกัน...
ไอ้บ้าอีกคนไปไหนแล้ว?
ฮานส์!
ฮานส์
ฮานส์ เราจะไปแล้ว
เมียฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ไหนสักแห่ง เป็นที่ทึมเทา
ฉันคิดว่าเธออยู่บนสวรรค์ แต่เธอนั่งบนเก้าอี้
พร้อมกระสุนในหัวเธอ
ฉันนึกว่าพวกเขาจะขจัดรอยบาดแผลทิ้งซะอีก
บางทีคุณอาจจะกินตะบองเพชรหลอนประสาท เยอะไปแล้วนะคืนนี้
ไม่เกี่ยวกับอาการประสาทหลอนหรอก
แต่คุณเพิ่งเห็นมายร่าบนเก้าอี้ พร้อมกระสุนในหัวเธอนี่
ในที่ทึมเทา
อังกฤษรึ?
ดูเหมือนจะแย่กว่านั้นเยอะ
โห
ฟังนะ ฮานส์ เอาเป็นว่าเราคุยเรื่องนี้ ระหว่างทางดีมั้ย?
หมายถึง เราอาจจะ ได้เจอเหตุผลเหมาะๆที่...
พระเจ้า
บิลลี่
บิลลี่?
อยู่ในเต๊นท์ ซื่อบื้อ
อะไร?
อย่าโกรธนะ
นายทำบ้าอะไรลงไป?
ฉันจุดไฟเผารถ
แล้วเราจะกลับบ้านกันยังไง?
เราอยู่กลางทะเลทรายเปรตนี่นะ บิลลี่
ใช่ ก็หมดห่วงไปเรื่องนึง
นายทำอะไรอีก?
ฉันจะใบ้ให้
เข้ามาสิ
งั้นก็ใช่ ฉันเพิ่งโทรหาชาร์ลี คอสเทลโล
และบอกมันว่าเราอยู่ไหน จะได้มาเอาหมามันคืน
และบอกว่าถ้าหาเราไม่เจอ ให้มองหารถบูอิคไฟลุก
แต่ฉันบอกให้มันสัญญาว่าจะมาคนเดียว และไร้อาวุธ มันก็ว่าจะทำ
และมันจะมาในไม่กี่ชั่วโมงนี่ ขึ้นอยู่กับสภาพจราจร
ทีนี้ ฉันติดป้ายลงบนปืนให้นายแล้ว แต่นายไม่ต้องใช้มันก็ได้นะ
ฉันไม่ว่านายเป็นแต๋วหรอก แต่ฉันจะใช้
ฉันว่าเราพอแล้วกับ "พูดคุยถึงสันติในทะเลทราย" อะไรแบบนี้
นายไม่?
ฉันพอละ หนังนี่ต้องจบตามแบบของฉัน
โคตรเยี่ยมเลย! โอ้ เยี่ยม!
รู้มั้ยว่านี่อะไร? รู้มั้ยว่าอะไร?
-เยี่ยม? -โคตรเยี่ยมไปเลย!
เดินไกลแค่ไหนจะถึงศูนย์ช่วยเหลือ?
เราทิ้งเขาไม่ได้นะ
คุณไม่สู้หรอก
แน่นอนว่าไม่สู้ แต่ฉันก็ไม่หนี
-จะทำอะไรล่ะ ถ้างั้น? -ฉันว่าก็แค่ตาย
-เพื่อนไม่พาเพื่อนไปตายนะ ฮานส์ -เพื่อนโรคจิตทำน่ะ
นายเป็นคนที่คิดว่าพวกโรคจิตน่าสนใจ
ผ่านไปไม่นานก็น่าเบื่อหน่ายแล้ว นายว่างั้นมั้ย?
นั่นหนูทดลองรึเปล่า? สัตว์ทะเลทรายใช่มั้ย? ตัวเบ้อเริ่ม
เฮ้ มาร์ตี้ เราเพิ่งเห็นหนูยักษ์แน่ะ
มาร์ตี้ ไอ้ขี้เมาสมองเลอะ
นายน่าจะหยุดดื่มนะ มาร์ติน ถ้าจะประพฤติตัวแบบนี้
ถ้าจะประพฤติ...
ไอ้นี่เพิ่งโทรหานักฆ่าโรคจิต ให้มาฆ่าเรา
และไอ้นี่ก็กำลังสงสัย ในหลักความเชื่อ ชีวิตหลังความตาย
เพราะตะบองเพชรหลอนประสาทที่กินเข้าไป
แล้วพวกแกยังมีหน้ามาบอกให้ประพฤติตัวดี?
เวลานอก มันอะไรกัน เรื่องสงสัยในหลักความเชื่อชีวิตหลังความตาย
เพราะตะบองเพชรหลอน ที่กินเข้าไปรึ?
-ฮานส์ มันอะไรกัน? -ฉันพบมายร่า
ตรงสันเขา เธอมีบางอย่างจะบอก
เกี่ยวกับชีวิตหลังความตายไม่มีจริง หรืออะไร?
นั่นล่ะใจความสำคัญ
ไม่ๆ มันอาจฟังดูเหมือนมายร่า
แต่รู้มั้ยทำไม?
อย่าโกรธนะ แต่คุณก็รู้ว่าผมทำเสียง เลียนแบบมายร่าได้อย่างเนียน
ผมแอบไปบนนั้นเมื่อไม่นานมานี่ และแสร้งเป็นเธอ
ผมก็เริ่มพูดแต่เรื่องบ้าบอทั้งนั้น
ว่าแต่พูดเรื่องอะไรที่จำเพาะเจาะจงไว้ล่ะ?
เกี่ยวกับสถานที่
นายไปอยู่ ในที่ๆมายร่าเคยอยู่
บอกลักษณะที่นั่นแบบเจาะจงมาสิ?
-แบบเจาะจงน่ะเหรอ? -ใช่
ผมแค่จะบอกว่ามันก็ประมาณ...
ผมแค่จะบอกว่ามันก็ประมาณ
เทาเต่าตุ่น
ไม่
โอ้ เยี่ยม ทีนี้ฉันต้องฆ่าทุกคนด้วยตัวเอง
เสียใจที่ชกนายที่หน้าอย่างจัง
ไม่เป็นไร ชกได้ดีทีเดียวสำหรับผู้รักสันติภาพ
ฉันรักนายนะ
ฉันก็รักนาย
ฟังนะ ถ้านายไม่อยากจะยิงใครจริงๆ
บางทีนายควรไปกับฮานส์ ดูว่าเขากลับไปปลอดภัย
ฉันคิดว่าฉันอยากรู้ว่ามันจะลงเอยยังไง ยังไงฉันก็เมาอยู่แล้ว
จริงๆนะ มาร์ตี้ นายต้องทำอะไรสักอย่างเรื่องดื่มเหล้า
เพราะฉันสาบานได้ว่า มันจะฆ่านายเอาได้
แบบนี้เหมือนกับช่วงแห่งการรอคอย เวลานายอยู่ในห้องนั่งรอ
ในคลีนิคตรวดวีดีเลยมั้ย?
เพื่อรอให้ประตูเปิดและมีหมอ ออกมาบอกว่า"บิลลี่ คุณไปได้"
หรือ "บิลลี่ คุณเป็นโรควีดี"
หรือเชื้อไคลมีเดีย หรืออะไรก็ตามแต่
มันมาคนเดียว
ทำไมถึงมาคนเดียววะ?
หันไปอีกที
ยกเสื้อนอกขึ้น
-นายยิงหลังมัน -แน่ละ ฉันยิงหลังมัน
ฉันเล็งไปที่สันหลัง
-แต่มันไร้อาวุธนะ -ไม่มีกับผีน่ะสิ
ไหนปืนแก?
-ปืนแกอยู่ไหน? -แกบอกไม่ให้พกมา
ฉันก็ไม่พกมาไง
เฮ้ บอนนี่ ลูกรัก
แกไม่เอาปืนมา ในฉากยิงตัดสินเหรอ? เหลวไหลน่า
และก็อย่าพูดกับหมาฉัน!
มันบอกไม่ให้พกมา ฉันเลยไม่พกมาไง
-แกเป็นใคร? -แค่เพื่อนบิลลี่
-เจอแล้ว ไอ้เปรต -เพื่อนแกมันโคตรบ้าว่ะ
ไม่พกอาวุธกับผีน่ะสิ ฉันเจอแล้ว ไอ้เปรต
นั่นปืนยิงพลุนะ บิลลี่
สร้างความเสียหายได้เยอะ ด้วยปืนพลุ
-คิดว่าฉันจะตาย -อะไรนะ?
-ฉันคิดว่าฉันจะตาย -โอ๊ย อย่ามาทำสำออย!
ไอ้หน้าตัวเมีย
ทำเสียเรื่องหมดแล้ว
ขอให้ฉันได้หอม และเกาหมาฉันเล่นได้ไหม?
ไม่ ฉันไม่ยอมให้แก หอมและเกาหมาหรอกเว้ย!
บิลลี่ เราต้องพามันไปโรงพยาบาล
นี่แอลกอฮอล์ท่วมสมองไปแล้วหรือไง?
ใครเขาพาไอ้หัวหน้าตัวร้ายไปโรงพยาบาลกัน
ยกมือขึ้นเลย
ไม่
-อะไรนะ? -ฉันบอกว่าไม่
-ทำไมล่ะ? -ฉันไม่อยาก
-แต่ฉันมีปืนนะ -ฉันไม่สน
แต่...
ไม่มีเหตุผลเลย
แย่เนอะ
แล้ว...
-เพื่อนนายอยู่ไหน? -ฉันไม่รู้
-นายรู้สิ -ไม่ ฉันไม่รู้
-ต้องรู้ -งั้นก็ยิงสิ
ไอ้สวะ
นี่มันเหลือเชื่อชะมัดเลยว่ะ
-เราปล่อยให้มันเลือดไหลตายไม่ได้ -เราทำได้อยู่แล้ว
เราปล่อยให้มันเลือดไหลตายได้แบบสบาย แค่นั้นแหละที่ต้องทำ
ฉันไม่ไปถ้าไม่มีหมาของฉัน
ฟังนะ ไอ้โล้นแต๋วแตก ไม่แกก็หมาแกที่ได้ไป!
ฉันต้องเลือกตัวเองอยู่แล้วใช่มะ? เพราะถ้าฉันตาย ฉันก็ไม่ได้หมาคืนอยู่ดี
เออดี ฉลาดล้ำมาก
และถ้าฉันรอด ฉันก็กลับมาเอาหมาฉันคืนได้ทุกเมื่อ
และระเบิดหัวแกซะ ใช่มั้ย?
ถูกเผงเลย พร้อมกับปืนตุ๊ดของแก
ไอ้ตัวเมีย
-ขอปืนพลุฉันคืนได้มั้ย? -ไม่อ่ะ ฉันไม่ให้ปืนพลุแกคืน
อะไรกัน มันดื่มแล้วขับเรอะ?
ฉันจะกลับมารับนาย
นี่มันฉากตัดสินยอดแย่เลยว่ะ เท่าที่เคยเห็นมา
ทำไม่มันเอามาแค่ปืนพลุ ในฉากตัดสินใหญ่...
โอ้ เริ่มเก็ตแล้ว
ไอ้ระยำเอ้ย
นายมีปืนมั้ย?
นายไม่มีปืนใช่มั้ย พ่อคนเคร่งศาสนา?
นายหลบไปให้พ้นทางดีกว่านะ ตาแก่ ฉันชอบนาย
เฮ้ย
หยุด! นี่ตำรวจ!
ไม่ใช่สีเทา
เลยสักนิด
เวรเอ๊ย!
-น่าจะเอาปืนมาด้วยนะ ไอ้เพื่อน -ฉันไม่เชื่อในปืน
ในปืน? นายไม่เชื่อในปืน?
ปืนไม่ใช่ผีน้อยนะโว้ย ไอ้งั่ง พูดอะไรของแก?
ฉันพยายามช่วยชีวิตนายนะ
แค่แผลถากเอง ไอ้ปัญญาอ่อน
เอาปืนฉันมา
ตำรวจกำลังมานะ ชาร์ลี
เราต้องเก็บไอ้คนเคร่งศาสนา
อยากมีปืนแล้วสิทีนี้?
ไม่อะ
ไม่อยาก
ไปเย่อตัวเองซะไป
ไอ้อีกคนอยู่ไหน ชาร์ลี?
ออกนอกถนนไปอยู่กับหมาฉัน
เราจะเอาไง?
เราจะไปรับหมากัน
ทำไมทำหน้าบูดเชียว?
ฉันจะฆ่าแกซะตอนนี้เลยก็ได้ ใช่มั้ย?
เพื่อนแกถูกฆ่า และเพื่อนแกอีกคนก็กำลังจะถูกฆ่า
แต่นั่นมันก็แค่สองคน
คนของฉันสี่คนถูกฆ่า แถมแฟนก็ถูกฆ่าด้วย
ซึ่งฉันไม่ชอบเธอเท่าไร แต่ก็เท่ากับเป็นเพื่อนห้าคนถูกฆ่า
มากกว่าเพื่อนแกตั้งสามคนแน่ะ
เพราะงั้นอย่ามาตีหน้าสลดหน่อยเลย โอเค้?
อะไร? แกเห็นอะไร?
อ๋อ เปล่าหรอก แค่เป็นที่ๆเพอร์เฟ็คสำหรับฉากยิงตัดสิน
ถอยไปจากรถ! ถอยไปจากรถ!
โยนปืนมา ไม่งั้นไอ้ขี้เมานี่โดน!
ไม่ต้องโยนห่าอะไรมา บิลลี่!
ไม่ๆ ได้ผลดีเยี่ยม
นี่ปืนผมครับคุณ
อีกกระบอกด้วย!
-มีแค่สอง -ฉันเห็นมีสามกระบอกโว้ย!
ก็ได้ๆ ตาดีอีก!
ทีนี้เอาหมากูมา!
ถ้าให้แล้วจะปล่อยมาร์ตี้มั้ย?
ปล่อย ฉันจะปล่อยมาร์ตี้ถ้านายให้
เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้
เขาแค่กำลังเขียนบทหนัง
-งั้นเหรอ? -ใช่
-ชื่อเรื่องอะไร? -เจ็ดวิปลาส
ออกมาแล้วนะ
ฉันแค่พยายามยื้อเวลา
เพราะฉันต้อง
บรรจุกระสุนบางอย่าง
ลืมปืนพลุไปล่ะสิ ไอ้ปัญญาอ่อน
-บอนนี่ -ใช่ บอนนี่ ฉันรู้
และฉันชอบเจ้าหมานี่
ขอร้องล่ะ บอนนี่ไม่มีส่วนร่วมกับแก๊งค์ แบบนี้ไม่แฟร์
แกจะร้องเหรอ?
มาร์ตี้ ไปซะไป
พวกมันฆ่าฮานส์ บิลลี่
โธ่เอ๊ย
ฉันเปล่าฆ่านะ มันฆ่า
อย่าฆ่าหมาฉันเลย
มาร์ตี้ ไปซะ เขียนให้จบ
มากับฉันเถอะ บิลลี่ ขอร้อง
ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ มาร์ตี้?
-บอกว่าอะไร บิลลี่? -หนังเรื่องนี้จบตามแบบฉัน
โอ้ ระยำ
-ปืนแกเป็นอะไรวะ? -มันขัดลำเป็นบางครั้ง
ในขณะดวลปืนเนี่ยหรือวะ?
-เปาโล ยิงมัน -ขณะดวลปืนนี่นะ?
เปาโล ยิงตอนมันไม่มอง
-ฉันมองอยู่ เห็นๆ -และฉันไม่ยิงหรอก
แปลว่าอะไร นายไม่ยิง? มันจะยิงหมาฉัน
เออ ช่างหมาเอ็งปะไร
ช่างหมากู?
เฮ้ย ไอ้หน้ามองโกล ซ่อมปืนแกซะ
ไม่งั้นหมาหัวเกย์นี่ ได้หัวระเบิดแน่
-หัวเค้าไม่เกย์นะ -ห้า
-หัวเค้าปกติดี -สี่
-สาม -กลับไปนับห้าได้มั้ย?
ฉันไม่กลับไปนับห้าหรอก
ห้า
สี่
สาม
สอง
ทิ้งปืนซะ! ยกมือให้เห็นด้วย!
มือ เร็ว!
มานี่ ลูก มาหาพ่อ
แตะมือ
เขาเป็นเพื่อนผม
ถึงมาร์ติน ฉัน...
คือฉันไม่ใช่ประเภทนักเขียนบทหนัง อย่างที่นายรู้
แต่ฉันก็ได้ลองพยายาม หาทางแก้ไข
ให้กับคนเวียตนามโรคจิตนั่น และก็พระช่วย ฉันว่าฉันเจอทางนึง
คืออย่างนี้
ชายเวียตนาม เขาอยู่ที่ห้องในโรงแรม ในฟีนิกซ์,
และเขากำลังเหงื่อแตก อย่างกับนรกแตก ตัวแทบเดือด
เขาควักเอา .44 ออกจากกระเป๋า เช็คดูว่ามีกระสุน
ฉันไม่รู้ว่าจะเช็คไปทำไม แน่ใจว่าเป็นเขาเองที่บรรจุกระสุน
อย่างไรก็ตาม โสเภณีออกมาจากห้องน้ำ ในชุดเดรสสีแดงสวยสด
เธอบอก "คุณอยากจะร่วมรัก
"หรืออย่างจะสนทนากันอย่างหลักแหลมแทน?
"ฉันได้อ่าน Noam Chomsky เมี่อไม่นานมานี้ ฉันว่าเขาน่าทึ่ง"
ชายเวียตนาม รู้มั้ย เขาไม่รู้เลยว่าเธอพูดอะไร
ก็เขาเป็นเวียตนามนี่ ไงก็เหอะ
นายบอกว่าจะใส่เซ็กซ์ลงไป ฉันเลยเดาว่าพวกเขาคงมีอะไรกัน
หยุดเถิด พี่ชาย
ท่านรู้ว่านี่ไม่ช่วยอะไร
เขาสูดอากาศ เขาพูดคำนึง...
น้ำมัน
โสเภณีคนนี้ เธอเรียนภาษาเวียตนามจากเยล
ไม่เห็นได้กลิ่นน้ำมันเลย
เดี๋ยวจะได้
เขาลากเธอไป
ยังที่ๆจัดงานชุมนุม
เธอมีไดนาไมต์พันรอบตัว เขามีน้ำมันที่เพิ่งซื้อมา
เธอถอยผงะ ตกตะลึง
เขาเทน้ำมันลงบนพื้น ไหลไปถึงเท้าเธอ
กระเซ็นมาโดนตัวเขาเล็กน้อย ไม่สำคัญหรอก
เขาหยิบไม้ขีดออกมา โสเภณีกระซิบ ด้วยภาษาเวียตนาม ที่ชัดเจนว่า...
หยุดเถิด พี่ชาย
ท่านรู้ว่านี่ไม่ช่วยอะไร
เขาหลับตา แล้วลืมตาขึ้นอีก
เขาไม่ได้อยู่ที่ฟีนิกซ์อีกแล้ว
เขานั่งอยู่กลางถนน ในไซ่ง่อน ปี1963
ในชุดสีส้มตามแบบพุทธ
และเขาชุ่มโชกด้วยน้ำมัน
ในท้ายที่สุดเขาก็สามารถจัดการกับ
ความโกรธและเกลียด ให้ออกไปจากจิตใจได้
นักบวชอีกคนวิงวอนต่อเขาเป็นครังสุดท้าย
หยุดเถิด หลวงพี่
ท่านรู้ว่านี่ไม่ช่วยอะไรเรา
และความโกรธแค้นทั้งหลายก็มลายไป
พระคนแรกที่เผาตัวเอง เพื่อประท้วงต่อต้านสงคราม
"อาจจะช่วย"
อาจจะช่วย
"อาจจะช่วย" และเขาก็จุดไม้ขีด
ที่นี้รู้มั้ย เรื่องเวียตกงโรคจิตของนาย
กลายเป็นความคิดสุดท้ายของคน ผู้ซึ่งไม่เลือกความมืด
แต่เป็นทางสว่าง
แสงสว่างที่มี รู้ไหม
ปลิดชีพด้วยการสังเวยตนเอง
แต่ฉันว่านั่นแหละดีที่สุดแล้วที่เราจะได้ และ รู้ไหม...
ฉันรู้ว่านายเคยบอกว่า
ฉากภาพฝันมันสำหรับพวกแต๋ว แต่ฉันว่ามันน่าจะเวิร์คนะ ว่ามั้ย?
เราต่างก็ฝัน
ไม่ใช่หรือไง?
ไม่ใช่แค่แต๋ว
โอ้ อีกอย่างนึง ฉันไม่คิดว่า พวกเขาชอบให้เรียกว่า"แต๋ว"อีกแล้ว
ฉันว่าสมัยนี้พวกเขาชอบ"โฮโม"มากกว่า
-ฮัลโหล? -นี่มาร์ตินรึเปล่า?
-ครับ นี่ใคร? -นี่ แซ็คคาเรีย ริกบี้
คนที่นายสัญญาว่าจะใส่เบอร์โทรของเขา ไว้ด้านบนในตอนจบของหนัง
คือ ฉันไปดูหนังนายมาเมื่อวานนี้ เดาสิว่าไง?
-เวรละ -แล้วทีนี้เธอจะหาฉันเจอได้ไงวะ?
-ผมไม่ได้คิดว่าคุณจะ... -จริงจังรึ?
นายไม่คิดว่าฉันจริงจัง แค่เพราะฉันอุ้มกระต่ายไปมาใช่มั้ย?
ฟังนะ ผมจะให้พวกเขาแก้ช่วงเครดิต ผมจะให้เขาใส่เบอร์คุณลงไป
ไม่ๆๆ
นายช้าไปเป็นไมล์แล้ว นายก็รู้ มาร์ติน
และนายสัญญาด้วยชีวิต
รู้ใช่มั้ยว่านั่นแปลว่าอะไร?
ฉันถามว่า "รู้ใช่มั้ยว่านั่นแปลว่าอะไร?"
ฉันจะแวะไปฆ่านายวันอังคาร
ก็ดี
ผมไม่ได้ทำอะไรในวันอังคาร
นายฟังดูต่างไปนะ
นายฟังเหมือน ผ่านการคาดคั้นมา
ก็นิดหน่อย
วันอังคารไม่น่าจะดี
เดี๋ยวโทรกลับนะ?
ชัวร์
ผมจะอยู่นี่แหละ
ฉันรู้
ไปกัน แคร์รี่
กลับบ้านกันเถอะเรา
บรรยายไทยโดย AnakinK